ฉันรู้สึกวิตกกังวลอย่างรุนแรงเป็นพิเศษเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ฉันกลัวมาก ด้วยคำแนะนำของเคสซูดา กระบวนการ TRAIN ช่วยให้ฉันเผชิญกับความกลัวนั้นในฐานะสิ่งที่ไม่ถาวร เป็นเพียงชั่วขณะ เหมือนกับประสบการณ์อื่นๆ และเข้าใจว่าจิตใจของฉันหมกมุ่นอยู่กับอนาคตแทนที่จะใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นเวลาเดียวที่เรามี "ด้วยคำแนะนำของเธอ ฉันได้ฝึกฝนการฝึกฝนจิตใจของฉันอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้รู้จักความคิดและรูปแบบที่ควบคุมอารมณ์และพฤติกรรมของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" มาตลอดชีวิตของฉัน

แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงจะไม่เกิดขึ้นทันทีหรือปราศจากความยากลำบาก แต่ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถมองความคิดของตัวเองได้อย่างเป็นกลางมากขึ้น โดยใช้อารมณ์น้อยลง และสามารถตัดสินใจได้ว่าจะ "กระโดดขึ้นรถคันใดคันหนึ่ง" แล้วปล่อยให้มันพาฉันไปสู่การเดินทางที่ขรุขระ หรือจะปล่อยให้มันผ่านไปเหมือนรถอีกคันหนึ่งในบรรดารถหลายคันที่วิ่งวนอยู่ในจิตสำนึกของฉัน ซึ่งเป็นต้นเหตุของ "การเดินทาง" ที่ไม่มีความสุขมาหลายปี

ผ่านกระบวนการ TRAIN ฉันได้เรียนรู้ที่จะใส่ใจกับสถานการณ์ที่ฉันตั้งใจจะทำงานหรือเป้าหมายระยะยาวให้สำเร็จ แต่รู้สึกวิตกกังวลหรือลังเลที่จะเริ่มต้น ในกรณีเหล่านี้ ฉันพยายามหยุดและตรวจสอบความคิดของตัวเองเพื่อค้นหาว่าบทสนทนาภายในใดที่ทำให้ฉันผัดวันประกันพรุ่งและหลีกเลี่ยงการก้าวไปข้างหน้า มันอาจเป็นเรื่องง่ายๆ เช่น ความรู้สึกหนักใจกับความต้องการที่จะทำให้ทุกอย่างถูกต้อง—ความต้องการความสมบูรณ์แบบ—และด้วยเหตุนี้ ฉันจึงรู้สึกเป็นอัมพาต หรืออาจเป็นความกลัวอนาคตที่การ "ลงมือทำ" ของฉันจะนำไปสู่ ซึ่งเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและผลลัพธ์เชิงลบที่อาจเกิดขึ้น

ตอนนี้ฉันกำลังฝึกฝนที่จะรับรู้ความคิดที่ไม่ดีและไร้ประโยชน์เหล่านั้น ยอมรับมันตามที่เป็นอยู่ แล้วปล่อยมันไป อย่างน้อยก็มากพอที่จะลงมือทำอย่างเป็นรูปธรรมทีละขั้นตอนในปัจจุบัน ฉันยังได้สัมผัสถึงความรู้สึกประสบความสำเร็จที่มาจากการบรรลุเป้าหมาย ไม่ใช่แค่เป้าหมายโดยรวม แต่รวมถึงภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวัน ที่ช่วยเสริมสร้างความรู้สึกพึงพอใจที่ได้มีชีวิตอยู่ อาจฟังดูซ้ำซาก แต่ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าการเดินทางสำคัญกว่าจุดหมายปลายทาง และฉันจำเป็นต้องอยู่ในการเดินทาง อยู่ในสายน้ำที่ไหลไปข้างหน้าด้วยการเลือกอย่างมีสติของฉันเอง ไม่ใช่ถูกควบคุมโดยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดแบบโบราณที่ไร้สติและบั่นทอนกำลังใจ

โรเบิร์ต ลูทีย์

ที่ปรึกษาทางการเงิน